Recente stukjes

Nachtelijke bespiegeling | Misschien de mooiste jaren van ons leven

31|12|2014 18:44

Gesprek in de echtelijke sponde, enkele weken voor vertrek naar Nederland

– Wat aan ons leven hier kunnen we nou nooit delen met mensen in Nederland?
– Nou, alles.
– Wat dan?
– Alles. Alleen al de wegen. Waar moet ik beginnen? De potholes. De Tanzaniaan die pretendeert de potholes op te vullen en daar zijn hand voor ophoudt. De goede zielen die uitgerukte bomen in potholes plaatsen om andere weggebruikers te waarschuwen. De idioten die bouwafval in potholes storten, niet om de potholes te dichten, maar om op eenvoudige wijze van hun bouwafval af te komen. Dat je midden op straat een berg bouwafval ziet liggen, met allemaal scherpe uitsteeksels. Of dat je midden op de snelweg een uitgerukte boom in het wegdek ziet staan. Het is niet te beschrijven.
[Potholes zijn gaten in de weg, vaak in asfalt, ontstaan door erosie.]
– Ik dacht meer aan ons persoonlijke leven.
– Dat ook. Alleen al vanuit het banenperspectief. Hoe wij hier geleefd hebben. De voortdurende onzekerheid. Volledig gebrek aan job security. Dat je totaal op jezelf bent aangewezen.
– Dat hebben zzp’ers toch ook?
– Dat is waar. Zeker met de crisis. Maar als zzp’ers zonder opdracht zitten, zijn ze niet meteen illegaal. Ze hoeven alleen maar op zoek naar een nieuwe opdracht, en als het erg tegenzit moeten ze op zoek naar een nieuw huis. Maar als wij zonder baan komen te zitten, moeten we niet alleen op zoek naar een nieuw huis, maar ook naar een nieuw land, een nieuwe school, een nieuw netwerk. En geen recht op bijstand, uitkering, kinderbijslag, anything. Ons hele leven is gebouwd op het kaartenhuis van het expatinkomen. Als we wat minder gaan verdienen, kunnen we de school van de kinderen niet meer betalen, en dan houdt alles op. Dat probleem heb je niet in Nederland.
– Vind je dat een zware belasting?
– Een zware verantwoordelijkheid.
– Tot nu toe kwam het steeds goed.
– Natuurlijk.
– Natuurlijk? Het was anders wel op het nippertje. Soms wisten we tot op de dag van vertrek niet of we na de zomer nog wel terug konden komen. Tot op de dag van vertrek!
As always, I had a plan in mind. [Colonel Hathi uit Junglebook citerend]
Sure you did. [De vrouw van Colonel Hathi citerend]
– Maar ik denk inderdaad dat het voor buitenstaanders moeilijk is voor te stellen. Dat je op vliegvakantie gaat zonder te weten of je nog wel terug kunt.
– Wat mij meer dwarszit is, laten we het noemen, de woononzekerheid. Dat een huisbaas je op elk moment uit je huis kan zetten. Dat iemand je huur kan verhogen met tweeduizend dollar per maand. No notice, nothing. Geen haan die ernaar kraait. Het is dokken of vertrekken.
– Nou ja, dan vind je wel weer een ander huis. Denk aan M. en J. Die worden straks voor de tweede keer uit hun huis gezet.
– Daar zou ik niet mee kunnen leven.
– Als het moet, kun je daarmee leven. Maar leuk is het niet, nee.
– En wat nog meer?
– The beauty of simple life. Alleen al vanavond. Dat we al vijf maanden geen warm water hebben. Dat we elke avond koud douchen. En het is maar afwachten of we de ochtend halen met de luku.
[Luku is prepaid elektriciteit. Als de luku op is, gaan de lichten uit. En alle andere apparaten die stroom gebruiken.]
– Ik zal morgen luku halen. Staat op mijn lijstje.
– Fijn.
– Maar we hebben hier een prachtig leven gehad.
– Absoluut. Misschien de mooiste jaren van ons leven.
– Als je de foto’s ziet…
– Zet ze maar niet op internet.
– Nee. Daar worden onze vrienden maar jaloers van.
– Het schept ook een verkeerd beeld. Alsof het hier alleen maar zonneschijn en maneschijn is.
– Het is rozegeur en maneschijn.
– Kus.
– Kus.


Berichtje achterlaten?

test