Recente stukjes

Kigamboni, de Afrikaanse stad van de toekomst

05|12|2016 15:56

In De Correspondent schreef Annemiek Prins vorige week een artikel over de stad van de toekomst. Titel: De stad van de toekomst is niet van beton en glas, maar van stro en zwerfhout. De schrijfster bedoelde dat de stad van de toekomst een sloppenwijk is. Op de een of andere manier vond ik haar omschrijving niet erg, maar mooi. De woorden ‘stro’ en ‘zwerfhout’ doen mijn hart nu eenmaal harder kloppen dan de woorden ‘beton’ en ‘glas’.

Dat is ook waarom ik meer houd van het Dar es Salaam uit 2006 dan van het Dar es Salaam van nu. In 2006 (2 miljoen inwoners) vond ik het een fijne stad, echt een lievelingsstad. In 2014 (4 miljoen inwoners) vond ik het de stad steeds onleefbaarder worden. Wat maakte de stad in 2006 dan zo leefbaar, in mijn ogen? De landelijkheid. De dorpsheid. Ondanks haar twee miljoen inwoners had Dar es Salaam in 2006 veel groen en bomen. Tuinen en plots waren van elkaar gescheiden door heggen. Langs de weg liepen soms koeien. Kippen en geiten scharrelden rond op zanderige kruispunten. Straatverlichting ontbrak: ‘s nachts was het aardedonker. En in die nacht hoorde je nachtzwaluwen, krekels en de markante roep van de waterdikkop.

screen-shot-2016-12-05-at-15-16-10

Artist impression van het nieuwe Kigamboni. Ik ken iemand die zich nog kan herinneren dat er leeuwen en nijlpaarden rondliepen.

Ik snap dat dat niet kon voortduren. In het regenseizoen veranderden wegen in riviertjes. De telefoon- en elektriciteitslijnen langs de wegen braken regelmatig, met stroomuitval als gevolg. Maar was het nodig om alle heggen te vervangen door betonnen muren? Was het nodig om bijna alle koloniale huizen in de binnenstad te slopen? Was het nodig om tussen elke twee bomen een billboard te plaatsen, en om gebouwen letterlijk te bedekken onder reclame?

Ik hou van Afrika. Daarmee bedoel ik dat ik hou van organisch, authentiek en natuurlijk. Maar Afrikanen houden niet van organisch en natuurlijk. Ze houden van Dubai en Singapore. Van groot, van blinkend, van glas, van staal. Singapore dient dan ook als voorbeeld voor de ontwikkeling van een nieuw stadsgebied ten zuiden van Dar es Salaam. En waarom niet? Als de nieuwe wijk net zo duurzaam wordt als Singapore, ga ik niet zeuren over koeien en geiten.

Maar wat ik zal missen, is de kleinschaligheid van het oude Dar. De fietsenmakers, de schoenmakers, de pindaverkopers. De mensen die in de schaduw van een boom op een straathoek zitten te dammen met als damstukken doppen van waterflesjes. Liever dan een stadswijk met wolkenkrabbers, zie ik een stadswijk met straatstalletjes, duka’s en kapsalons. Maar kennelijk is beton en staal een fase waar je als land doorheen moet.

Lees hier mijn blogpost over de ferry naar Kigamboni.

Lees in deze post waarom ik houd van organisch en krom, en waarom Afrika lijkt op mijn oude studentenhuis.

En bekijk hier de mooie illustraties die Sarah Markes maakt van het oude, authentieke Dar es Salaam.


Berichtje achterlaten?

test