Expat in Afrika

Ik heb altijd van bochten en kronkels gehouden. De eerste keer dat die gedachte zich opdrong, was in 1989 in Parijs. Wat mij het meest bijbleef van dat bezoek waren niet het Louvre, Père Lachaise en Montmarte, maar… de trottoirs. Het was een cultuurschok om de Parijse stoepen te zien: geasfalteerd, uitgesleten en scheef. In eerste instantie was ik geschokt. Ik wist niet dat Frankrijk een derdewereldland was! Eerstewereldlanden hadden net als Nederland keurig betegelde trottoirs, ik wist het zeker. Vierkant. Recht. Strak. Zo moest het zijn! In tweede instantie vond ik de Parijse trottoirs verfrissend. Zo kan het dus ook! In Parijs realiseerde ik me dat ik meer houd van organisch en krom.

Ook mijn oude studentenhuis in Rotterdam was organisch en krom. In de muren zaten scheuren, er waren van hoog tot laag lekkages, mijn plafond kwam eens onverwacht naar beneden zetten, een wasbak brak af, de verwarmingsbuizen moesten elke week worden ontlucht en sommige goten en afvoerputjes waren doorlopend verstopt. In sommige opzichten was het een krot, ik geef het toe. Het was ook een labyrint: een doolhof van trappenhuizen, gangetjes, hokjes en halletjes. Ik had vrienden die na meerdere bezoeken nog steeds de douche in liepen als ze de uitgang zochten. Dit huis, dit organische samenraapsel van trappen, kamers, keukens en kelders, was me liever dan een nette mooigestucte meisjeskamer in een keurig studentenhuis. Het leefde en het zat vol verrassingen. Het had de potentie om iets weergaloos te worden. Iets zonder weerga. Het Huis der Huizen. Overal zag ik mogelijkheden om het huis te verbeteren. Met behoud van het organische, de vertrouwde geur, de scheefheid, de trappen en de hele structuur.

Afrika is als mijn oude studentenhuis. Het is een levendig samenraapsel van mensen, culturen, bomen, bochten, landschappen, mooie luchten, fietsen, handkarren, tuktuks en SUV’s. Het zit vol verrassingen: je weet nooit wat je na de volgende bocht aantreft. In Afrika kun je dagenlang zonder water of elektriciteit zitten (vannacht nog). In de wegen zitten kuilen, waterafvoeren zijn verstopt, overheidsdiensten functioneren niet. In sommige opzichten is het een krot, ik geef het toe, maar het heeft de potentie om iets weergaloos te worden. Iets zonder weerga. Het Continent der Continenten. Overal zie ik mogelijkheden om het te verbeteren. Met behoud van het organische, de geuren, de bomen, de mensen en de hele structuur.

In Afrika is niets strak en recht. Afrika is organisch en krom. En daarom houd ik er zo van.