Het is een vrijdagavond begin december 2005. Onze kinderen zijn onder de twee, de jongste pas vijf maanden, dus we willen maar één ding: slapen. Echtgenoot ligt al in bed als ik in het duister nog een glas water ga halen in de keuken. Door de glazen voordeur zie ik het silhouet van een kat. Terug in bed zeg ik:
– Vandaag is Zoon trouwens gebeten door die kat.
Korte stilte. Dan knipt Echtgenoot het nachtlampje aan en gaat rechtop zitten.
– En dat zeg je nu pas?

Oja. Rabiës. Goh. Helemaal niet aan gedacht.

Lees verder