– Ik moet hangen, ik moet zo naar de Nederlandsevrouwenavond.
– Ha ha ha! Wat is dat?
– Gewoon, een avond met Nederlandse vrouwen.
– Zeker veel parelkettingen?
– Nee hoor…
– Nou, sterkte!

Zei mijn vriendin. Sterkte. Alsof mij sterkte toegewenst moest worden omdat ik een avondje uit zou gaan met Nederlandse expatvrouwen. Terwijl Nederlandse expatvrouwen, althans die in Afrika, stuk voor stuk aardige, ondernemende en flexibele wereldburgers zijn. Sommigen wat meer dan anderen natuurlijk, maar toch.

Mijn niet-expatvriendin had duidelijk een ander beeld van expatvrouwen. Het woord parelketting zegt het eigenlijk al. Bij ‘parelketting’ denk je nou niet direct aan mensen die zich inzetten voor weeskinderen of gorilla’s. Bij parelkettingen denk je meer aan lippenstift en pedicures, aan praten over de promotie van je man en aan een luxeleven langs het zwembad.

Mijn vriendin dacht natuurlijk niet aan mij, maar toch ben ik een Nederlandse expatvrouw en daarom voel ik me toch aangesproken. Het is niet leuk om in de communis opinio gezien te worden als een… als een… nouja, als iemand die de hele dag naast een zwembad ligt. Bovendien klopt het beeld niet. Daarom een korte schets van de bewuste vrouwenavond.

Lees verder