Recente stukjes

Archief voor January, 2013

Het aanvragen van een nieuw paspoort

28|01|2013 19:52

Gemeentehuis Den Haag, december 2012

– Goedemorgen, kan ik u helpen?
– Goedemorgen. Wij wonen in Tanzania en komen een nieuw paspoort aanvragen. Onze paspoorten verlopen in maart.
– Dat kan. Heeft u de Nederlandse nationaliteit?
– Ja.
– Sinds wanneer bent u uitgeschreven uit Nederland?
– Sinds maart 2005.
– Heeft u alle bescheiden bij u?
– Jazeker.
(Triomfantelijk halen we al onze bescheiden tevoorschijn. Het ingevulde aanvraagformulier, onze huidige paspoorten, pasfoto’s die gemaakt zijn volgens de richtlijnen van de Rijksoverheid en zelfs een kopie van ons trouwboekje. Aan alles is gedacht. Op paspoortinformatie.nl staat een lijst met benodigdheden, dat was erg handig.)
– Hmmm… ik zie in de computer dat u nog een identiteitskaart heeft.
– Klopt, maar die is al jaren verlopen.
– Ja, maar die moet u toch inleveren.
– Hij is niet meer geldig. Ik heb geprobeerd hem te verlengen, een half jaar geleden, bij de gemeente waar we het laatst ingeschreven stonden, maar dat kon niet, zeiden ze, omdat we niet meer in Nederland wonen.
– De identiteitskaart is eigendom van de Nederlandse staat. Ik kan helaas geen paspoortaanvraag accepteren als u nog een identiteitskaart thuis heeft.
– Hoezo?
– De identiteitskaart is gelinkt aan het paspoort, dus die moet u inleveren bij een nieuwe aanvraag.
– Maar ik heb een paar jaar geleden ook een nieuw paspoort aangevraagd en toen vroeg niemand naar een identiteitskaart.
– Helaas kan ik uw aanvraag niet in aanmerking nemen zonder de identiteitskaart. Heeft u de kaart nog?
– Ja. Ik heb ‘m een paar keer bijna weggegooid, maar ik dacht, kom, kan altijd nog eens van pas komen.
– Kunt u dan morgen terugkomen met uw kaart?
– Dat kan niet. Hij ligt in Tanzania.
– Het spijt me mevrouw, maar dan moet u een nieuw paspoort aanvragen bij de ambassade in Tanzania.
– Maar we kunnen niet terug naar Tanzania met dit paspoort. Het verloopt in maart.
– Dan kunt u op de dag van vertrek een noodpaspoort aanvragen bij de Marechaussee op Schiphol.
– Maar dat is vijftig euro per persoon!
– Zesenveertig euro mevrouw.
(De beambte geeft alle bescheiden weer terug, plus de keurige insteekhoes waar alles in zat.)
– Ik begrijp het niet. Op paspoortinformatie.nl heeft u een hele lijst staan van wat we mee moeten nemen voor een paspoortaanvraag. Aan alles hebben we gedacht. Waarom staat er dan niet bij dat de identiteitskaart ook mee moet?
– Er staat ‘alle in uw bezit zijnde reisdocumenten’. Een identiteitskaart is een reisdocument.
(beteuterd) – Dat wist ik niet. Ik dacht dat het drie aparte dingen waren: paspoort, identiteitskaart en rijbewijs.
– Ja, u kunt zich identificeren met een paspoort, een identiteitskaart en een rijbewijs. Het paspoort en het identiteitsbewijs zijn aan elkaar gelinkt, het rijbewijs niet. Met de identiteitskaart kunt u alleen binnen Europa reizen.
– O. Dat wist ik ook niet.

Ambassade Dar es Salaam, januari 2013

– Good morning, may I help you?
– Yes, I am here to apply for a new passport.
– Are you a Dutch citizen?
– Yes I am.
(Ik overhandig alle bescheiden, inclusief de verlopen identiteitskaart. De baliemedewerkster bekijkt alles zorgvuldig. Dan geeft ze de identiteitskaart terug.)
– Sorry, we don’t extend ID cards.
– That is fine, I don’t need an extension.
(Ik pak de kaart op en hem weer voor haar neer.)
– ID cards can only be extended in the Netherlands.
(Vriendelijk schuift de dame mij de kaart weer terug.)
(Ik, even vriendelijk) – It’s fine, I just want to give it back.
(Ik schuif de kaart weer naar haar toe.)
– Sorry, I can’t accept it.
(Ze schuift de kaart weer naar mij, iets beslister nu.)
– It’s the property of the Dutch government, will you please take it?
(Koppig leg ik de kaart weer voor haar neer.)
– Sorry, we don’t do ID cards.
– But I can’t apply for a new passport if I don’t return my expired ID card!
– Yes you can. You can just apply for a new passport, no problem.
– I am sure they will not accept my application without this card.
– Yes, they will. No problem.

(Uiteindelijk keer ik onverrichterzake terug naar huis, met al mijn bescheiden. De dame van de ambassade geeft me het e-mailadres van diezelfde ambassade, met het advies een e-mail te sturen ter verheldering.) 

Februari 2013

Mijn e-mail is doorgestuurd naar Consulaire Zaken van de ambassade in Pretoria, die zich verontschuldigde voor het ontstane misverstand en mij verzekerde dat ik mijn identiteitskaart nu zonder problemen kan inleveren bij de Nederlandse ambassade in Dar es Salaam. In het toelichtende schrijven:

Wereldwijd is er lange tijd onduidelijkheid geweest welke ambassades ID-kaarten konden innemen. Vaak werd er vanuit gegaan dat een ambassade alleen die documenten kon innemen die zij uitgaf, met andere woorden: indien een ambassade niet gemachtigd is tot uitgifte van ID-kaarten, kan zij deze ook niet innemen. Dit bleek onjuist en afgelopen maandag is hierover een bericht uitgegaan naar alle ambassades om aan deze onduidelijkheid een einde te maken. Nederlandse ambassades zijn gerechtigd alle Nederlandse reis- en identiteitsdocumenten in te nemen, ongeacht het feit of zij deze ook afgeven.

Zodoende heb ik opgelucht de identiteitskaart ingeleverd die ik ooit in een vlaag van burgerschapszin aanschafte, niet wetende dat het ding mij jaren later een noodpaspoort zou kosten, plus de kosten van een omgeboekte vlucht, plus de kosten van een niet-geconsumeerde hotelovernachting, plus een vakantie, dit alles omdat Dubai geen Nederlandse nooddocumenten accepteert en wij een vlucht via Dubai hadden. En zodoende brachten wij de eerste nacht van 2013 door op het vliegveld van Dubai, dat wij met ons noodpaspoort niet mochten verlaten, met twee zieke kinderen, tien uur lang, in een verder uitstekend humeur.

Overigens ben ik dankbaar dat Nederland de mogelijkheid biedt om een noodpaspoort aan te vragen. Het heeft me al twee keer uit de nood geholpen.


Huizenbroeds

18|01|2013 08:52

Als ‘verhuizen’ betekent ‘van hoofdverblijf wisselen’, dan ben ik in mijn leven meer dan veertig keer verhuisd. Het merendeel van die verhuizingen vond plaats tussen 2001 en 2006, toen wij in Afrika op korte contracten werkten.

Aan het eind van die periode had ik eens een veelbetekenende droom. Ik stapte in een gedeelde taxi. De chauffeur vroeg me naar mijn bestemming. Ik wilde hem m’n huisadres geven, maar wist plotseling niet meer waar ik woonde. Gelukkig zaten er drie andere passagiers in de auto. Ik gebaarde dat de taxichauffeur eerst hun maar moest thuisbrengen, dan kon ik nog even nadenken over mijn adres. De taxi werd leger en leger. Koortsachtig liep ik in gedachten de huizen af waar ik recentelijk gewoond had, maar het wilde me maar niet te binnen schieten waar ik naartoe moest. Uiteindelijk stond de taxi stil, midden op een straat. Ik stapte uit. Het was een straat in mijn geboortedorp. De droom had mij toch thuis gebracht.

Het woontijdschrift als substituut

In die tijd van verhuizingen ben ik woontijdschriften gaan kopen. Het kwam voort uit de diepe behoefte om ergens op de wereld een eigen plekje te hebben. Soms knipte ik iets uit en plakte het in een boek.

Brunchen in de boomgaard

Maar een woonplakboek voldoet niet als substituut voor een eigen huis. Wat blijft, is de existentiële behoefte om ergens op de wereld een eigen plekje te hebben. Een huis dat je zelf kunt inrichten. Een huis dat voor altijd van jou is. Een huis om in Thuis te komen. Een klein huisje, met een haard en een ligbad en één ruime slaapkamer waar we met z’n allen in passen. Zo’n huis. Het ligt in een boomgaard. ‘s Zomers kun je aan een lange tafel met vrienden en familie genieten van buitenbrunches. Het ligt ook aan het water, zegt Echtgenoot. En het is gebouwd volgens ecologische principes, besluit ik.

Nesteldrang

Ik denk vaak aan het huisje. Het is een soort nesteldrang, maar dan zonder zwanger. Nestdrang, dat is het. Ik ben huizenbroeds. En ik ben niet de enige. Een onderwerp dat regelmatig terugkomt in gesprekken onder expats, is in welk land je je uiteindelijk wilt vestigen. Wat is het permanente eindpunt? En ook: hoe ga je de vakantie doorbrengen? Logeren bij je ouders? Een camper huren en daarmee vrienden en familie afreizen? Een huisje huren in je thuisland? In Tanzania blijven? Of elders op vakantie: Italië, Frankrijk, Zuid-Afrika, Mozambique?

Expats die de stap namen om ergens een vakantiehuis te kopen, zijn laaiend enthousiast. Moet je doen! Een vaste uitvalsbasis! De kinderen voelen zich er helemaal thuis! Onze kaplaarzen staan al klaar! Dicht bij familie! Mijn zus woont om de hoek! Eerst naar onze familie in Engeland, dan naar ons huisje in Frankrijk!

Maar waar?

Als je als expat besluit om ergens een eigen plek te willen, staat nog niet vast wáár. De wereld ligt voor je open. Allereerst: is het wel zo vanzelfsprekend om naar Nederland te kijken? In Frankrijk zijn de huisjes veel goedkoper. Portugal idem. Toscane heeft een goed klimaat. Zuid-Zweden klinkt ook idyllisch. Of moeten we buiten Europa kijken? Australië, Canada, Nieuw-Zeeland? Maar wacht, wat willen we eigenlijk met dat huisje? Is het een plaats om onze vakanties door te brengen? Is het een manier om onze kinderen roots mee te geven? Of is het in eerste plaats een belegging? Kunnen we dan niet beter een appartement in Johannesburg kopen? Of een strandvilla in Mozambique?

Een stukje als dit zou moeten toewerken naar een apotheose. Huisje gevonden! Kom allemaal brunchen in de boomgaard! Zover is het nog niet, maar de eerste stap is gezet: we weten waar. In Nederland. Dat ligt verreweg het meest voor de hand, daar zijn we het over eens. Nu de tweede stap van dit veeljarenplan. Sparen.

Spread uit het woonplakboek


test