Expat in Afrika

Tips en advies voor aankomende expats

maand

maart 2009

Niet toeteren maar foeteren

Tanzaniaan fietst over snelweg
UTRECHT – Een 33-jarige student diergeneeskunde uit Tanzania dacht woensdagmiddag op zijn mountainbike een stukje te kunnen afsnijden via de snelweg. Onderweg van zijn huis in Utrecht naar de universiteit op De Uithof werd hij door de politie van de A27 geplukt. Tussen het langsrazende verkeer viel de Tanzaniaan met zijn wollen muts en handschoenen op de vluchtstrook snel op. Volgens de man is fietsen op de vluchtstrook in zijn eigen land heel normaal.
Bron: Algemeen Dagblad, 4 januari 2007.

Inderdaad. Het is in Tanzania volkomen normaal om op de snelweg te fietsen. Dar es Salaam kent nauwelijks fietspaden, dus fietsers, guta’s (bakfietsen) en handkarren rijden gewoon over de weg. Ik vind het wel charmant, maar de olie moet wel heel erg pieken wil ik op de snelweg gaan fietsen.

Onder expats, emigranten, backpackers en toeristen is het gebruikelijk om te stellen dat de Afrikaanse rijstijl chaotisch en agressief is. Ik ben het hier niet mee eens.

Lees verder

Twee watersystemen

Dus als ik het goed begrijp hebben we 2 watersystemen, 3 watertanks, 4 waterpompen, 5 knopjes verdeeld over twee plaatsen in de tuin en één cruciaal kraantje?

Een huis met 2 watersystemen, 3 watertanks, 4 waterpompen, 5 knopjes verdeeld over twee plaatsen in de tuin en één cruciaal kraantje.

– Schat, kun je het me nog één keer uitleggen?
– Okee. Er zijn twee watersystemen.
– Ja.
– Stadswater en grondwater.
– Ja.
– Standaard loopt het stadswater naar de onderste tank. Als de waterpomp aan staat, wordt het water van de onderste tank in de bovenste tank gepompt. In de bovenste tank kan 1000 liter water, dus als er geen stroom is heb je nog 1000 liter water die met de zwaartekracht het huis in kan vallen.
– Waar zit die waterpomp?
– Het is het middelste knopje van de drie knopjes bij de veranda.
– En die knopjes achterin de tuin dan?
– Een daarvan is van de stadswaterpomp en twee zijn van de grondwaterpomp.
– Wat doet de stadswaterpomp?
Echtgenoot draait zich naar de westelijke muur van ons plot.
– Daar bij de tuinmuur komt het stadswater ons plot op, maar we zitten aan het eind van een pijp dus er is te weinig waterdruk om het water bij de onderste tank te laten komen. De stadswaterpomp pompt het water van de tuinmuur naar de onderste tank.
– En de grondwaterpompen?
Echtgenoot draait zich naar de stellage van de borehole.
– Die zitten daar. Eén pomp is een waterdrukpomp en de andere pomp pompt het water op uit de grond naar de grondwatertank.
– Welk knopje is wat?
– Dat weet ik niet.
– Okee, en als er geen stadswater is?
– Dan zet je de stadswaterpomp uit en de pompen van het grondwater aan en dan open je DIT cruciale kraantje (echtgenoot slaat wat lang gras opzij en ontbloot zo een onopvallend rood wieltje ergens in de tuin). Dan stroomt het grondwater in de lage tank en als de waterpomp aan staat daarna in de hoge tank. Dus dan heb je grondwater in plaats van stadswater in huis.
– Dus we hebben 2 watersystemen, 3 watertanks, 4 waterpompen, 4 knopjes verdeeld over twee plaatsen in de tuin en één cruciaal kraantje?
– Ja. Fluitje van een cent!

Lees verder

De weg naar school

– Mama, zullen we vandaag De-Weg-Met-De-Zandzakken nemen?
– Nee mama, De-Weg-Waar-De-Schoolbus-In-De-Modder-Vastzat!

Toen ik nog jong was, niet eens zo lang geleden, in de jaren tachtig, wist mijn vader een sluipweggetje van Rotterdam-Zuid naar Maasdam waarbij wij slechts één stoplicht tegenkwamen. Die mooie tijd is voorbij, maar ik dacht er laatst aan. Als ik mijn dochter naar school breng, kom ik vijf kilometer lang geen enkel stoplicht tegen. Dat feit is niet opzienbarend – alhoewel, als je bedenkt dat we in een hoofdstad met 2,6 miljoen inwoners wonen… – maar wel dat ik een combinatie van sluiproutes weet waarbij ik maar drie stukken asfalt hoef te nemen. De rest gaat over lanen waar het asfalt al lang is verdwenen, over straten die verhard zijn met klei en kiezels, over onverharde wegen vol potholes en uiteindelijk over een zandweg parallel aan de zee.

Sommige straten zijn in het regenseizoen volkomen onbegaanbaar. Het water staat van muur tot muur, dat wil zeggen: over de hele breedte van weg, stoep en erf. Deze vrouw is nat tot op haar borst: zo hoog stond het water.

Sommige straten zijn in het regenseizoen onbegaanbaar. Het water staat van muur tot muur, dat wil zeggen: over de hele breedte van weg, stoep en erf. Ik nam deze weg, dacht dat het wel meeviel. Ik had beter naar de vrouw moeten kijken. Haar jurk is nat tot boven de borst. Zo hoog stond het water in de straat waar zij vandaan kwam, aan het eind links. Ik had moeten weten wat me te wachten stond.

Kon ik jullie maar even mee laten kijken naar onze schoolroute. Ik rijd hem al bijna drie jaar, en elk regenseizoen opnieuw word ik overvallen door onbegrip, verbijstering, ongeloof en een lachbui. Wat zich afspeelt in het voormalige vissersdorpje Msasani is onvoorstelbaar.

Het regenseizoen verandert de straten in een soort modderige zwembaan. Het water staat soms een meter hoog, tot boven de wielen van onze hoge SUV’s. Mensen met personenauto’s kunnen hun kinderen niet meer naar school brengen omdat het water de ramen binnenstroomt. Taxi’s weigeren mensen uit Msasani af te zetten en op te halen. Sommige straten zijn in het regenseizoen volkomen onbegaanbaar: het water staat van muur tot muur, dat wil zeggen: over de hele breedte van weg, berm en erf. Als de weg de bocht om gaat, gaat het water de bocht om. Met zandzakken pogen bewoners hun huizen tegen het water te beschermen en een soort van stoep te creëren, maar de golven van de auto’s die voorzichtig door de rivier rijden (ik noem het maar rivier) klotsen over de zandzakken en geven de passanten alsnog natte voeten.

Hier viel het allemaal nog reuze mee. Een kuil in de weg in Msasani Village, april 2008.

Het laatste stuk voor de strandweg is het ergst. In dat – pad zullen we maar zeggen, zitten twee diepe kuilen. Of kuilen: er zitten twee KRATERS in de weg, die tijdens het regenseizoen vollopen met water en in diepe modderpoelen veranderen. Dit noemen onze kinderen De-Weg-Waar-Eens-Een-Schoolbus-In-De-Modder-Vastzat. Soms vragen ze me om de andere weg te nemen, dat is De-Weg-Met-De-Zandzakken.

Er is nog een derde route. Toen ik deze een paar maanden geleden nam, was ik een moment werkelijk bang dat mijn Suzuki zou verdrinken. Het water liep de motorkap en de uitlaat in, ik zat tot aan de ramen in het water. Eén kuil in de rivier, één keer een afgeslagen motor en ik had de auto moeten achterlaten. Omkeren was onmogelijk omdat de berm onzichtbaar was onder het roodbruine modderwater. Ik moest dus verder. Voor me lag nog honderd meter rivier. Met vierwielaandrijving en plankgas kwam ik er doorheen. Zou er nog een andere hoofdstad zijn waar de route naar school net de Camel Trophy is?

Toegegeven, een deel van de schoolroute is onlangs verbeterd. De laan met het vergane asfalt is opnieuw geasfalteerd. De twee kraters zijn gedempt. De straten in Msasani zijn opgeknapt – tot het volgende regenseizoen.

Stroomfluctuaties

E-mail uit Big Bend, Swaziland
Hier was het vandaag ontzettend heet. Floep. De kinderen dragen alleen luiers en wij lopen halfnaakt door het huis. Floep. Soms komen we in de verleiding om de deur van de koelkast even open te laten staan om ons even te koesteren in de weldadig koude lucht. Floep. Dat doet me denken aan Zambia (floep), waar ik wel eens speelde met de gedachte om wat te gaan rijden, puur om even in de airco te kunnen zitten. Floep. Floep. Het is nogal een toestand hier want op elke floep slaat de hoofdschakelaar om.

Lees verder

© 2019 Expat in Afrika — Ondersteund door WordPress

Thema door Anders NorenOmhoog ↑

test